مجید توکلی افتخار یاران دبستانیست

نگاهش آسمان را خیره می‌دارد
به سان بغض بشکسته

درین ویرانه‌ای کز جمع یاران
هر پرستویی٬ عزیزی٬ نازنینی
بال و پر بسته

دو چشم داغدار اما
ازین بیدادها
از حکم سرد بادها٬ رسته

بر آفاق دل درد آشنای ملت سرسبز٬ می‌بارد
میان خاک ما بذر امید و عشق می‌کارد

الا ای افتخار سبز دانشگاه
برایت میتپد هر لحظه اینجا نبض دانشگاه

چه میدانند شور قصه ی دیدار را اینان٬ چه می‌دانند
که در سیمای ننگین و صدای کفرشان

بهر تو بی پروا ٬ کلام کذب می‌خوانند
گمان دارند با زور و زر و تزویر
در قلب خراب آباد میهن
حکم می‌رانند و می‌مانند

تو ای مجنون دریا دل
مگر لیلای خود را دیده بودی باز

چنین در جمع یاران دبستانی
چرا شوریده بودی باز

زدی حرف دل ما را
شکستی حکم و فتوا را

تو را در بند می‌دارند٬ زین سان مردمان دون
همه خاک وطن را با کلامت کرده ای گلگون

بیا و باز هم در جمع سبز ما سخنگو باش
تمام همکلاسیهایت اینجا چشم در راهند

تو را در بند نتوان کرد
بیا برگرد...