خس و خاشاكيم، سبز و بی‌شمار

بنام آنكه خس و خاشاك را روانی سبز دمید
ما خس وخاشاكیم،بر پای اهرمن
و در چشم هر چه من!
ما خس و خاشاكیم
ما به دست و پای دیوان تیغ
به چشمهاشان خار
و بر بیراهه هاشان خس
ما خسیم اما سبز
تا خسی هست سبز میمانیم و تا سبز هست خس میمانیم..
ای جاروهای نه چندان سرد
و ای روبندگان نا شكیب نه چندان مرد
ما جمله خس و خاشاكیم،
ترا اما یارای رُِِفتن ما نیست،ما بی شمارانیم.
ما خسیم اما سبز
خاشاكیم اما نه هرز
ریشه داریم ریشه ای بی مرز.
ای جاروهای داغ از بوی باروت
ما خس و خاشاك سبز اندر زمستان ،طاقت سرمای بس سوزان «خرداد»یم.
ما سبز گشتیم تا بهار را مژده آریم
گر چه میبارد تگرگ
گرچه میبارد تگرگ
گرچه میبارد تگرگ.
بی شماری تو؟
ای روبنده ی جارو به دست بی شمار در وهم!
ای افتاده از درس «حساب»!
گر تو از یاد برده ای ،من هنوزم خاطرم هست
تو «شمردن» را دانش بی دانشان خواندی!
بی شمار مائیم و این «بی دانشان»
ما نمیگوئیم،جاروهای ناتوان از رُِِفتن ما اینچنین گفتند.
ما خس و خاشاكیم،آری
پس بكش دستهای نازنین پوستت
-كه یك آن در غم جانكاه یك گنجشك پر بسته نسوخت
پس بكش دستهای نازنین پوستت
-كه باری،لحظه ای ،آه وغباری ننشست بر آن
-از غم پرواز آن زخم بر بال خونین پر
-كه شایداندكی جُستن اتمام آرزویش بود.
آری ، ما خسیم بر دستهای«نازنین پوستان»
ما خسیم،بر چكمه های یخ زده،بر چكمه های شب زده.
ما خسیم اما
سبزیم،كه میروئیم
میجوئیم،زیستن را
زیستنی بی دستهای نازنین «نازنین پوستان»
پس بكش ،دستهایت را.
بی شماری تو؟
از شمار چكمه های یخ زده پیداست،
-كه حتی دستهای «نازنین»َت؛به شمار بی شمار سبز داناست.
آن روان سبز كه زیر پوستمان جاریست
-پرواز را مژده آورده است
«ندایش» را ،میشنوی اما
-تو انكاری ،انكار!
ببین «سهراب »های سر بر آورده
-كاینك،خونبهای آن شكسته بال را میجویند
-كه زیر پای جاروهای گرمت تا «اوج» رفت..
تا رسیدن فصل سبزی بیش نیست
ما همه سبزیم وسبز میمانیم
تا ترق و ترق و ترقهای پشت شب را بشنویم
شب از ناله می غرد
-میشنوی؟-
صبح سبزی پیش روی ماست
گامهامان باز نمی ایستند
-گرچه پاها زیر سیلی های جارو بشكنند.
خس وخاشاكیم،سبز و بیشمار.