یادمان اسرای جنبش سبز / چه باک اگر یکصد و پنجاه روز، صدوپنجاه ماه شود

برای تو می نویسم همسر قهرمانم‌، تویی که پاکترینی

شمارش ساعت ها و روزها و هفته ها به ماه ها رسید و اینک در یکصدوپنجاهمین روز هجران در حالیکه عید قربان را سپری کرده و به انتظار غدیر نشسته ایم، به تکرار مکرر تاریخ بشریت می اندیشم. عید قربان، جشن اتمام مراسم حج و "حج" یعنی قصد و نیت و هدف و تاریخ چه زیبا ابراهیم را از " قربانگاه " به پیامبر اسلام (ص) پیوند داد تا او رسالت عظمی را به "غدیر" برساند.

چه سرنوشت عجیبی دارد این تاریخ بشریت که داستان " آدم "ها و پسرانشان "هابیل"ها و "قابیل"ها به درازای عمر دنیاست. شگفتا که هابیل باید به دست برادرش به شهادت برسد تا قابیل ها در طول تاریخ برای خود ، توجیهی داشته باشند و آئین برادرکشی ریشه ای به عمق و وسعت تاریخ بیابد.

از سویی دیگر، اذیت و آزار پیامبران و شهادت امامان معصوم علیهم السلام اغلب به دست اقارب و نزدیکان و هم کیشان، و رنج و ستمی که بر آنان رفته است، تحمل مصائب را بر حسینیان و زینبیان هر زمان، امکان پذیر کرده است، که وصل یار بدون مشقت و سختی رخ نمی دهد و چه زیبا فرمود همو که خود "بهشتی" بود: "... که بهشت را به بها بدهند و به بهانه ندهند ..."

همانگونه که خداوند پس از اطاعت ابراهیم در فرود آمدن به آتش ، گلستان را بر او ارزانی داشت و اسماعیلش را در پی امتحانی سخت، از قربانی شدن رهائی بخشید و به پاداش این همه صبوری و تعظیم در برابر ارادۀ حق، عید قربان را با خاطرۀ ابراهیم و فرزندش جاودانه ساخت.

در دوره ای دیگر، پیامبر اکرم (ص) پس از مراسم "حج " یعنی با هدف و انگیزه ، در حالیکه قربانگاه را با تمام آزمایش های الهی پشت سر نهاد به غدیر رسید تا رسالتش را تمام کند و این یعنی کمال ... و غدیر، "غدیر" نمی شد اگر "حج" و "قربان" نبود. و اکنون مرغ اندیشه ام بال و پرش را بسته و با نگاهی به درازای تاریخ از آدم تا ابراهیم، از ابراهیم تا محمد(ص)، از هابیل و قابیل تا حسین (ع) و یزید، و از غدیر تاکنون به من می نگرد.

از نگاهش می بینم آنچه را دیده و کاویده است و از ضربان قلب کوچکش احساس می کنم تمامی فشار این آگاهی را و پاسخ می دهم سؤالی را که از عمق نگاهش می خوانم. این غدیر، عیدی است برای آنان که ابراهیم وار از قربانگاه بازگشته اند و گلستان ، پاداش ابراهیمیان است که به نشانۀ تسلیم در برابر مشیت الهی در آتش فرو رفته اند ، پس چه باک اگر صد و پنجاه روز به صد و پنجاه ماه برسد که یقین دارم ابراهیم من از تمام آزمایش های الهی ، سربلند بیرون آمده و از پاکان روزگار است.

پس اعیاد قربان و غدیر را به تو تبریک می گویم همسر قهرمانم که با همان ایمان و اعتقاد قلبی و همیشگی به خدای ابراهیم و محمد (ص) ، سلول تنهائیت را پذیرفتی و به پاس گلستانی که خداوند در آن سلول به تو ارزانی داشته ، تمام ساعات خود را در حال روزه داری با نماز و قرائت کلام خدا سپری می کنی.

آرزویم این است که خداوند قهار، تا ابد مرا قدر شناس افتخاری که تو برایم به ارمغان آورده ای قرار دهد.

و لنبلونکم بشیء من الخوف و الجوع و نقص من الاموال و الانفس والثمرات و بشر الصابرین

برگفته از: نوروز