یادداشت کوتاه سعید شریعتی بعد از آزادی

سلام به آزادی و سلام به همه دوستان خوبم
صد و سیزده روز پیش بی خداحافظی رفتم اما در طول این صد و سیزده روز به یاد همه شما بوده ام. از دو ماه و نیم پیش تمام حرفهایتان را در اینجا دیده ام اما نمی خواستم از زندان چیزی در فیس بوک بنویسم. همه شما را بیش از همیشه دوست دارم و از اظهار لطف و مهربانی و همدردی هایتان سپاسگزارم
از همه دوستانی که در پیجی که برایم درست ده عضو شده اند و مطلب محبت آمیز نوشته اند ممنونم و از همه دوستانی که منتظر ماندند تا من از زندان بیرون بیایم و به فهرست دوستانم اضافه شان کنم عذرخواهم و در اولین فرصت این کار را خواهم کرد.
فعلا: تازه از راه رسیده ام هنوزم خسته رام همسفر تنها نرو بذا تا منم بیام
یا به قول سایه
رود رونده سینه و سر می زند به سنگ/ یعنی بیا که ره بگشاییم و بگذریم
تا بعد که بیشتر با هم حرف خواهیم زد