«ما خارج نشینان» / نقدی به مقاله «میراث جنبش سبز»

اجازه بدهید همان طور که رک گفته شد، رک پاسخ دهم:

به عنوان یک پویشگر سبز «خارج نشین» (اصطلاحی که بیشتر به ادبیات کیهان و فارس نیوز می ماند تا جنبش سبز) واقعاً یک لحظه از سبز بودن احساس شرم کردم. آن هم بعد از حماسه 13 آبان. مقاله آرش غفوری حقیقتاً توهین آمیز بود. به هیچ شکل نمی توان این عمل را توجیه کرد که کسی برای ابراز مخالفت با کار یک نفر (محسن مخملباف) این طور به مانند فاشیست ها* همه جماعتی را (که اقلاً چند صد هزار نفر جمعیت دارند) به یک تیغ گردن بزند، روی تمام گروه های طیفی عظیم برچسب بزند و هر کدام را یکی یکی به چیزی متهم کند.

آرش غفوری یا هیچ کس دیگری «««حق ندارد»»» این گونه در مورد افراد و نیاتشان قضاوت کند. قضاوت تنها مخصوص خداست. همچنین شایسته نیست محسن مخملباف و آرش غفوری نظر شخصی خود را نظر میلیون ها آدم جا بزنند. فرقی نمی کند که این نظر شخصی چیست و گوینده اش کیست.

من نه کمونیست اپورتونیستم و نه مجاهد، نه سلطنت طلب، نه برانداز و نه اصلاح طلب دیروزی. دانشجویی اصلاح طلب و مسلمان هستم که برای ادامه تحصیل یک سال است به خارج از ایران آمده ام و مثل شما هم از کار آقای مخملباف در ابتدا عصبانی و بعد ناراحت شدم. اما برادر عزیز نقد هم روش و آدابی دارد! ما «خارج نشینان» در این 5 ماه نه خواب و خوراک داریم نه کار و درس و زندگی. همه کسانی که در خارج کشور برای جنبش زحمت می کشند همین طورند. آقای غفوری باید بدانید، آنها که با طعنه محکومشان می کنید به نوستالژیک بودن و فعالیتشان را بی ارزش می دانید، بسیاری از آنها که فکر میکنید هر شب در مهمانیند و تا به حال در خیابان خاک نخورده اند ساالها پیش اسلحه یا قلم به دست با ظلم مبارزه می کردند و طعم زندان و شکنجه را بسیار نیکوتر از شما چشیده اند. آنها بعضاً بهترین فرزندان این ملت بوده اند که به خاطر جهنمی که در میهن برایشان درست کرده بودند «مجبور به ترک میهن» شده اند و به هیچ وجه به صرف اینکه هم عقیده من و شما نیستند سزاوار این
توهین ها نیستند.

آقای غفوری خوب است تعریف «پناهنده» را در منشور کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل مطالعه کنند تا با مفهوم این کلمه آشنا شوید و از این به بعد به این آسانی از دیدگاه حسین شریعتمداری درباره پناهندگان سخن
نرانید. آنها که «در مهمانی های شبانه دست بند سبز» به دست می کنند تمام فکر و ذکرشان جنبش سبز ایران است و از این رو که کار دیگری از دستشان بر نمی آید دست بند سبز دست می کنند و شال سبز می اندازند. آقای غفوری، اگر چشمهایتان را به روی واقعیات نبندید می بینید که بخش بزرگی از رسانه ای شدن جنبش سبز در جهان و هماهنگی و اطلاع رسانی برای تجمعات به خاطر زحمات همین «خارج نشینان» بوده که حالا وظیفه دارند «برادری خودشان را» به شما ثابت کنند. همه آن روزهایی که شما در خیابان مبارزه می کردید آنها هم جلوی سفارتخانه ها از شما حمایت میکردند.  ما و شما طلبی از یکدیگر نداریم و همه با هم در راه مقدس آزادی و حق طلبی تلاش می کنیم. روا نیست کوشش های برادران و خواهران خود را (هر چقدر هم کوچک باشد) خوار بشماریم.

همچنین آقای غفوری باید بدانید که این افتخار جنبش سبز است که مخالفین را با خود همراه کرده است و مخالفینی هم که با «جنبش سبز» همراه شده اند (نه آنها که از هرج و مرج و خون ریزی به وجد آمده اند)  «انسان» هایی هستند که بسیار از آمال و آیده آل های خود کوتاه آمده اند تا بلکه بالاخره روزی وحدت ملی در مبارزه با استبداد دست یابیم (هر کسی از ظن خود شد یار من، از درون من نجست اسرار من) و لذا روا نیست که این طور طلبکارانه مورد خطاب قرار بگیرند. این منش آزادی طلبان نیست! شایسته بود آزادمنشانه رفتار آقای مخملباف را نقد می کردید نه این چنین تند که دل هزاران آدم را خونین کنید.

امیدوارم این یادداشت را (که می دانم حرف دل خیلی از هم وطنان خارج کشور هم هست) منتشر کنید تا باب گفتگو و نقد درونی جنبش سبزمان باز بماند، شبهه انحصار طلبی در جنبش بروز نکند، به بی راهه تعصب و عداوت با برادران
خود نرویم. باشد که دلجویی هم باشد از آنان که آقای غفوری (یقیناً سهواً) آنها را با نثر خود آزرد.

حسن مودت
15 آبان 1388