یادمان اسرای جنبش سبز / مقاومت را سرسخت‌تر زسندانم

پنج ماه از بازداشت دکترعبدالله رمضان زاده می گذرد. استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران، سخنگوی سابق دولت جمهوری اسلامی و استاندار اسبق کردستان در حالی پنجمین ماه بازداشتش را طی می کند که هنوز تصویر روشنی از اتهاماتش ارایه نشده است. مشخص نیست که در ایام بازداشت چه بر وی گذشته و چگونه با او برخورد شده است؟ آیا از تمامی حقوق قانونی خود برخوردار بوده است؟ایا به وکیل دسترسی داشته است؟ ایا در هنگام دستگیری تفهیم اتهام شده است؟ ایا فرصت این را یافته تا مدارک لازم را برای دفاع از خود مهیا کند؟

چرا تاکنون در بازداشت به سر می برد؟چه مدت از دوران بازداشتش در انفرادی به سر برده است؟ایا سپری شدن این مدت طولانی در انفرادی قانونی بوده است؟چرا اکنون آزاد نمی شود؟واسا چرا بازداشت شده بود؟ایا این برخورد ها با شخصیت های سیاسی،حزبی و از همه مهم تر اساتید دانشگاه می تواند منافعی ولو اندک برای بازداشت کنندگان داشته باشد؟هزینه و فایده چنین بازداشت هایی چه بوده و چه خواهد بود؟و پرسش های بیشمار دیگری از این دست!

در روزهای پس از بازداشت گسترده نیروهای اصلاح طلب اینگونه مطرح می شد که عامل تمام حوادث قبل و پس از انتخابات این جماعت دستگیر شده هستند!؟و با بازداشت آنها ضمن برخورد با این افراد تمام ماجرا ها ختم خواهد شد؟! حتی در پخش تلویزیونی دادخواست به گونه ای طرح شد که گویا امثال رمضان زاده در یک توطئه به همراه دیگر اصلاح طلبان قرار بوده انقلاب مخملی کنند ! همچنین در ادامه چنین اطلاع رسانی شد که همه ی این افراد به تدریج و طی زحمات سخت بازجویان! به تدریج پی به خطا های خود برده و یکی پس از دیگری با اقرار به اشتباهات و خطاهای خود مسولیت اشتباهات و گناهان خود را می پذیرند؟

اینک پنج ماه از بازداشت رمضان زاده و سایر زندانیان سیاسی می گذرد در حالی که به مناسبت های مختلف هنوز شاهد ابراز نارضایتی جمع کثیری از ایرانیان در تهران و دیگر نقاط کشور به نتایج انتخابات و روند برخورد های صورت گرفته پس از آن هستیم!اجتماعات روز جمعه آخر ماه رمضان(روز قدس) و اخیرا حوادث روز 13 آبان نمونه ای از این وضعیت است. مسائلی که پی در پی در دانشگاه های کشور رخ می دهد نمونه های دیگری از ابعاد عمیق این نارضایتی هاست. در حالی که پنج ماه از بازداشت عزیزانی چون رمضان زاده،زیدآبادی،تاج زاده و دیگر بازداشتی ها می گذرد اما هنوز افکار عمومی نه تنها از دلایل این بازداشت ها آگاه نیست بلکه روزبروز وضعیت این زندانیان برای افکار عمومی به عنوان بخشی از دلایل نارضایتی از وضع موجود تعبیر و تفسیر می شود.

آری! پنج ماه از بازداشت ها می گذرد. عمر نازنین بخشی از نخبگان کشور در زندان ها سپری شدو البته ماجراهای پس از انتخابات نه تنها تمام نشد بلکه وارد مراحل تازه ای شد.اگر چه این افراد همچون رمضان زاده در تمام ایام پس از انتخابات در زندان بودند و نقشی در دعوت مردم برای ااعلام نارضایتی نداشتند، اما باز این نارضایتی نه تنها استمرار یافت بلکه این دستگیر شدگان خود در میان افکار عمومی به عنوان نمادی از دلایل تعمیق این نارضایتی ها مطرح شدند.

رمضان زاده پنجمین ماه بازداشتش را طی می کند. در این پنج ماه قهرمانانه مقاومت کرد. کمر خم نکرد. به کار نکرده اعتراف نکرد. هر چند می دانست با پایمردی اش روزگار سختی را برهمسر،مادر و فرزندان و سایر اعضای خانواده تحمیل می کند،اما باز میان رنج خود و نزدیکان و اعتراف اولی را انتخاب کرد و با صدای رسایی گفت:

کنون به مشت توام من و لیک در مشتت مقاومت را سرسخت تر زسندانم