تمکین، هرگز / آشتی ملی یا تمکین ملی!

در پاسخ به ایشان و نیز کسانی که سخن از «آشتی ملی» که نه، در واقع «تمکین ملی» می زنند، مطالبی بود که می خواستم بیان کنم:

اولا از حیات نو متعجبم که چرا چنین مطلبی را در روزنامه ی خود درج کرده؛ یعنی با مفاد آن موافق است یا صرفا به عنوان یک دیدگاه آن را چاپ کرده است؟

دوم اینکه، آقای اکرمی! نماینده ی محترم! حرف شما متین، شاید شما و امثال شما نیت خیر داشته باشید، اما مسئله اصلا بحث انتخابات و این حرف ها نیست که به راحتی می گویید، دیگر وقت آن رسیده این مسائل را کنار بگذاریم و دست در دست هم به برطرف کردن مشکلات و آبادانی ایران بپردازیم، هر چند که خود مسئله ی انتخابات و ابهامات آن، مسئله ی مهمی است که هنوز به جای خود باقی است و نمی توان به آسانی از آن گذشت.

خیر آقای اکرمی، مسئله، مسئله ی خون به ناحق ریخته شده است. مسئله، مسئله ی خیانت است. مسئله، مسئله ی ظلم است.

ما در تمام این سال های بعد از انقلاب از مکتب اسلام آموختیم که نباید در برابر ظلم سکوت و تمکین کرد. ما از امام حسین (ع) یاد گرفتیم که «مرگ با عزت بهتر از زندگی با ذلت است». یاد گرفتیم که «اگر دین ندارید لااقل آزاده باشید». چگونه از ما می خواهید تمامی این درس ها را فراموش کنیم؟

این هایی که شما می خواهید از آن ها بگذرید، تنها به این چند ماه اخیر مربوط نمی شود، این ها مسائلی است که طی سالیان، مردم در خود انباشتند و دم بر نیاوردند تا سرانجام در این برهه مجال بروز پیدا کرد و سرریز شد.

مسئله این است که با مردم نجیب و جوانان بی گناه ما، آن هم در پی یک اعتراض مسالت آمیز چگونه برخورد شد؛ مردمی که سی سال با تمام داشته ها و نداشته های این حکومت ساخت، به هر ساز قدرت مدارانش رقصید و سکوت کرد.

مسئله این است که نمی توان چشم بر تمامی این ظلم ها، تخلفات، ناجوانمردی ها، بی عدالتی ها، نالایقی ها، توهین ها، حق کشی ها، و سبعیت ها فرو بست و به خیر و خوشی به آبادانی ایران همت گماشت.

مسئله این است که نمی توان با کسی که دست خیانت در آرای مردم برده و آستین اش به خون مردم آغشته، دست آشتی و دوستی داد.

حتی در میان امثال شما که این چنین بر صحت انتخابات تاکید می ورزید، باز هم مسئله این جاست که نمی توان و نباید به کسی که در طول چهار سال ثابت کرد لیاقت مملکت داری و اداره ی امور را نداشته و ندارد و کشور را نه به سوی آبادانی که به ورطه ی ویرانی سوق می دهد، اعتماد کرد.

بهتر است از زاویه ای دیگر و به شکلی دیگر و قابل قبول تر به حل بحران بپردازید و چاره ی کار را در جای دیگر بجویید.