يادداشتی برای احمد زيدآبادی، از دکتر محمد ملکی

بسم الحق

يادداشتی برای عزيز در بند دکتر احمد زيدآبادی

دوست مبارز و نستوه، احمد
بار ديگر قدرت بدستان ظالم تو را به اسارت کشيدند، با اين پندار موهوم که از زبان ابوذريت و قلم شمشيرگونه ات در امان باشند و چند صباحی ديگر با خيال باطل " ماندگاری" ، خود را مشغول کنند، غافل از اينکه ظلم بزرگترين آفت حکومت هاست. و اگر امروز تو و عزيزانی چون يوسفی اشکوری ، گنجی ، زرافشان ، آقاجری ، سلطانی ، دادخواه، باطبی و برادران محمدی و ده ها دانشجو و انسانهای دگر انديش مبارز، تنها به خاطر " ابراز عقيده" در زندانهای نظام به سر می برند، نگران نباشيد و خوش داريد اين ايام را و بدانيد که روزهای "طلايی" برای هر آزادهای فرصت در بند بودن بخاطر "بيان انديشه" است. 

و اين روزها که چهلمين روز شهادت حسين (ع) را به ياد مي نشينيم تو و ديگر " بنديان" خوب ميدانيد که هر روز عاشورا و جای جای زمين کربلاست و اگر قرار است يادی از پيشکسوت های آزادگي کنيم، اين کار نه با سروسينه زدن و اشک ريختن، که با ادامه راه آن بزرگواران ميسر خواهد شد، چه در هر زمان و مکان ميتواند حسينی باشد و يزيدی، فقط بايد چشم ها را شست تا با پاک چشمی حقايق را ديد.

ديد در نظامی که مدعی ولائی بودن است با پيروان راه حسين که همان آمران به معروف و ناهيان از منکر حاکمان می باشند، چه رفتاری می شود.

احمد عزيز
سعادت اسارت را به تو و ديگر عزيزان تبريک می گويم با اين اميد که پايدار و استوار باشيد و بخاطر بسپار سفارش پير تجربه آموخته را که، اگر زبان ات را بستند، قلم ات را شکستند، نه با دست و دهان، که با چشمها و رگهايت، فرياد کن.

پيروز باشي
دکتر محمد ملکی
3/2/82