تمام دلتنگی‏هایم را فدای آرمان‏های سبزت می‏کنم / نامه پرستو سرمدی به همسر در بندش حسین نورانی‏نژاد

هفته گذشته بارها دست به قلم بردم تا از تو بنویسم و شكایت كنم از رفتاری كه با تو شد، تویی كه از بهترین انسانهایی هستی كه تا به حال دیده ام پس چه باك كه مانند دیگر خوبان جایت پشت دیوارهای بلند اوین باشد؛ می خواستم بگویم كه چگونه باورهایت سرت را به قدری شلوغ كرده بود كه نگذاشت در این سالها زمان زیادی را با هم بگذرانیم و من همیشه از این بابت گلایه داشتم هر چند در دلم به آن می بالیدم؛ می خواستم بگویم معتقدی كه به عنوان یك مسلمان نمی توانی برای خودت و بی تفاوت نسبت به سرنوشت سرزمینت زندگی كنی، بگویم چگونه اعتقادات عمیق مذهبیت از نوجوانی تو را از خلوت عاشقانه با معبودت به دنیای پر هزینه سیاست كشاند و چقدر در این راه از نامردمان زخم دیدی اما پا پس نکشیدی و بگویم ایمانی که در تو دیده ام هر بند و شکنجه ای را تاب می آورد و هر زندانبانی را مجبور به کرنش می کند، حتی اگر زندانبان برای فرار از سنگینی نگاهت چشم هایت را با چشم بند پوشانده باشد.

به گمانم این ویژگی ها قرار بود روزی معیار گزینش خودی از غیر خودی در نظام اسلامی باشد، اما امروز در پی سالها تضیع حق غیر مذهبی های این دیار، مذهبی های اصیل و انسانی مانند تو و دوستانت در حزب مشاركت هم تحت فشارند تا زبانشان را در كام بكشند، كه ایمان دارم هرگز چنین نخواهد شد.

در آستانه سالگرد پیوندمان تو را می بینم که در خلوت آن سلول انفرادی مرور می کنی رنج هایی که مادران و پدرانمان از صد سال پیش تا کنون برای آزادی کشیده اند و به اهداف آنها مومن تر می شوی همچون بزرگان دیگری که در همان حوالی تو ماههاست محبوس شده اند.

عزیز!

چند روز قبل از رفتنت بود كه گفتی به عشقمان می بالی و كمی بعد اضافه كردی كه می خواهی از تعلقات دنیویت كم كنی، لازم نبود بگویی من همان موقع كه عزیزانمان را به زندانها بردند و یاران ناشتاخته مان در خیابانها و بازداشت گاهها به شهادت رسیدند و همان روز كه خبر شكنجه های كهریزك را شنیدم فهمیدم كه دیگر شیرینی های این عشق بر ما حرام است و در این سال بلوا جایی برای دلدادگی نیست، پس عزیزترینم تمام دلتنگی هایم را فدای آرمانهای سبزت می كنم، در این زمستان تنها به راه سبزمان بیندیش و دلدادگی ها را برای روزهای بهاری بگذار.

به پاکی ات قسم، تا روزی كه بیایی هرگز اشك هایم را نامحرمان نخواهند دید، تا پیش من سبز برگردی.

برگرفته از: وبلاگ عروج ناتمام