انحراف از ارزش‏ها، بدیهی است

عنوان فیلم "من هم گریستم" بود و البته که چه نام زیبایی هم برای آن انتخاب شده است.

این فیلم واقعی داستان دو قاضی ایتالیایی را به تصویر می‏کشد که شجاعانه در مقابل مافیای قدرت وثروت ایتالیا ایستادند و در این راه جان خود را از دست دادند. البته هر کس هم که به آن‏ها نزدیک بود به طرز وحشیانه به قتل می‏رسید. و حتی به خانواده‏های آن‏ها نیز رحم نمیکردند. زمان آن هم زیاد دور نیست، در سال هزار و نهصد و نود و دو، درست شانزده سال پیش. نمی‏دانم این دو نفر (قاضی فالکونه و قاضی پائلو) به چه چیزی ایمان داشتند که حاضر نشدند به هیچ قیمتی، حتی با وجود خطرات برای خانواده‏شان دست از این مبارزه بکشند و همانند خیلی‏های دیگر سکوت اختیار کنند. 

وقتی آن‏ها را با بعضی از قضات داخل ایران مقایسه می‏کنم، یک چیز را به وضوح در می‏یابم، که اصلا این‏ها قاضی نیستند. چرا که شرافت و حس وظیفه‏شناسی و وجدان بیداری که در آن دو قاضی وجود داشت و لازمه هر قاضی عادلی است، به هیچ وجه در این‏ها نیست. نه تنها نیست، بلکه چنان حریصانه و طمعکارانه و چاپلوسانه به این جایگاه والای بشری که کم از پیامبری نیست، تکیه زده‏اند که انگار خدا را هم دیگر نمی‏بینند. اما خدا بیدار است و آن‏ها را می‏بیند. و این بیدادگاه‏‏های ظلم و جفا را هم می‏بیند. این زندان‏های سراسر فریاد و درد انسان‏های بی‏گناه حبس شده در آن را هم می‏ببیند. این آدم‏هایی که به جای اینکه در جایگاه شاکیان باشند، متهمان واقعی از آن‏ها شاکی شده‏اند، را هم می‏بیند.

به یاد آن داستان زره و امام علی می‏افتم که چگونه علی در حالی که خلیفه یک مملکت بود و همه گونه اختیاری در دستش بود و از همه مهم‏تر امام معصوم بود، اما برای گرفتن زره‏اش از کسی که آن را برداشته بود، شکایت به دادگاه برد و جالب اینکه دادگاه هم حکم به ضرر امام علی داد و زره را به آن مرد دادند. اما بعد خود آن مرد پیش مولا علی آمد و اعتراف کرد که زره از آن او نیست و امام علی زره را به او بخشید.

به راستی این‏ها با کدام معیار خود را با پیامبر و امامان معصوم مقایسه می‏کنند و خود را اگر بیش از آن‏ها نمی‏دانند کم از آن‏ها هم نمی‏دانند. چگونه حکومت کسی را با امام علی مقایسه می‏کنند که برای چند روز ماندن بیشتر در قدرت، دست به همه جور خیانت و ظلم وستم در حق مردم می‏زند و آن را راه اسلام می‏داند.

آیا احمد خاتمی خود را مالک اشتر و پاسدار خون شهدا می‏داند و برای حفظ خون شهیدانی که برای سرافرازی ایران وایرانی جان خود را فداکارانه نثار می‏کنند، می‏خواهد دهان کسانی را که خواهان بر طرف شدن ظلمی هستند در هم بشکند؟
آیا جنتی خود را با کدام یک از این معصومین مقایسه می‏کند که حاضر است برای اینکه در این چند روز آخر عمر جایگاهش را از دستش نستانند، چنین مزورانه، چاپلوسی قدرت را بکند و چنین بی‏شرمانه و ناحق پا روی حقیقت بگذارد ونگاه ناامید ستمدیدگان را ناامیدتر کند.

آیا این‏ها را می‏شود با معصومین مقایسه کرد یا که چنین افرادی به معاویه و یزید و شمر شبیه‏ترند؟