برای سعید حجاریان - می‌خواهم او را زنده و آزاد نقد کنم

۱- با بسیاری از نظرات سعید حجاریان مخالفم. در مورد برخی از عملکردهای سعید حجاریان و دوستانش در دهه ۶۰ ابهامات زیادی وجود دارد که باید پاسخگوی آن باشد. همواره نقادی اصلاح‌طلبان حکومتی و مشی آنان یکی از دغدغه‌های فعالیت سیاسی من بوده است.

اما سعید حجاریان به غیر از آن که فعال سیاسی و روزگاری فعال امنیتی بوده باشد، یک شهروند است. یک انسان است. در جغرافیایی در کنار من زندگی می‌کند. با بسیاری از عملکردها و نظرات سیاسی وی مخالفم و بسیار شدید به وی و همفکرانش نقد وارد می‌دانم اما...

۲- سعید حجاریان مثل تمام شهروندان و انسان‌های جامعه ما "حق" دارد. حق آزاد زیستن و سالم زیستن. حق زنده ماندن و زندگی کردن. همچنان که من نیز حق "نقد" کردن او و نظریاتش و عملکردش را دارم. علاوه بر این که شدیدا و تا پای جان از حق زیستن و آزاد بودن سعید حجاریان و دیگر شهروندان و تمامی انسان‌های روی زمین دفاع می‌کنم. بر حق نقادی خود نیز پای می‌فشارم.

۳- سعید حجاریان در زندان "نظامی" است که روزگاری خودش یکی از بانیان آن بوده است. الان نه می‌توانم و نه می‌خواهم که عملکرد گذشته و حال وی را نقد کنم.نمی‌توانم چون دور از "انسانیت" است. چون حجاریان در شرایط آزاد و شرایط "سلامتی" نیست که پاسخ من را بدهد. او نمی‌تواند از خودش دفاع کند.  من می‌خواهم علاوه بر این که از حق حجاریان برای زیست و فعالیت آزاد دفاع کنم  از حق خودم نیز در نقادی حجاریان و هر کس دیگری در این جامعه دفاع کنم. برای همین اولین شرط آن است که هر انسانی ورای عقیده، موضع سیاسی‌اش آزاد باشد تا دیگران را مورد نقادی قرار دهد و جوابش گلوله و میله‌ی زندان و شکنجه نباشد. چه حجاریان چه من و چه میلیون‌ها انسان دیگر در جهان و ایران!

۴- باید بیاموزیم. باید از تاریخ درس بگیریم. اگر روزگاری افرادی را به نام کمونیست و عامل  جاسوس شوروی و انقلابی سرخ و... به زندان نمی‌افکندند و اعدام نمی‌کردند. امروز کسانی را به نام لیبرال، عامل و جاسوس آمریکا و انقلابی مخملی و... به زندان نمی‌افکندند. امروز ما می‌آموزیم که باید جامعه‌ای را بنا سازیم که در آن همه با هم آزادانه و بدون هراس از زندان و گلوله به نقادی یکدیگر بپردازیم. امیدوارم حجاریان و دوستان اکنون زندانی دیگر اصلاح‌طلب حکومتی همه زنده و سالم از زندان بیرون بیایند و عملکرد گذشته خود را در تنهایی سلول شان مرور کرده باشند، آموخته باشند. ما هم همه آموخته باشیم که دیگر کافی است. جواب "نقد" را با گلوله زندان نمی‌دهند.

۵- من خواهان آزادی حجاریان و تمام زندانیان سیاسی دیگر هستم نه به خاطر آن که اندیشه و نظر آنان را قبول دارم. بلکه درست به خاطر این که با آنان مخالفم و می‌خواهم حق داشته باشم بدون هیچ عذاب وجدانی به راحتی آنان را نقد بی‌رحمانه بکنم و آنان هم آزاد و سالم باشند تا جواب من را همین گونه بدهند تا آنان نیز بیاموزند که شاید اگر روزگاری جواب دیگران را با دیالوگ نه با گلوله و زندان می‌دادند سرنوشت دهه سیاه ۶۰ در سال‌های پایانی دهه ۸۰ بار دیگر تکرار نمی‌شد.

به امید روزی که  هیچ کس به خاطر بیان نظراتش زندان نرود. همه من بتوانم حجاریان و حجاریان‌ها را "زنده" و "آزاد" نقد کنم و آنان هم به همچنین.