شعری برای سهراب

سهراب جان سلام!
جهان
وقتی تو نیستی،
گل نیست؛
ماه نیست؛
کبوتر نیست
و خانه تنگ و
کوچک و
تاریک است!

وقتی تو نیستی
باران ِ اشک مادر
یک لحظه نیز بند نمی آید!

اوخسته و شکسته و فرتوت،
آنجا،
کنار پنجره‌ی انتظار
خاموش می نشیند
وبا صدای هر زنگ
از جای می‌پرد
و بی‌اختیار می‌گوید:
"سهراب جانم آمد... آه
سهراب جانم آمد..!
" دیر آمدی پسر جان
امشب!
"تا دیروقت کجا بودی؟
"آخر تو تا نیایی
شبها
"مادر بزگ پیرت
خوابش نمی‌برد؟!"
اما صدای خسته و غمگینش
کم‌کم،
آهسته می‌شود،
آهسته‌تر:
"ایکاش،
زودتر می‌آمدی
"که لباس‌هایت را
از روی تخت برداری!
"هنوز شالگردن سبزت،
"آنجا
"کنار پنجره افتاده ست!
راستی،
"آن لکه‌های قرمز رویش چیست؟!

****

آنسویترکنار خیابان،
انبوهی از جوانان
اکنون
پیکار شامگاهی خود را
آغاز می‌کنند!
و یکصدا همه می‌خوانند:
             
سهراب جان سلام
سهراب جان سلام               
ما نام شاهنامه‌ایت را
درپشت بام‌های وطن
هرشب
فریاد می‌کنیم
ودر طلوع روشن فردا
این شیر خسته،
ایران را
از چنگ نابکاران
آزاد می‌کنیم"!