نامه مهدی سحرخیز به پدرش

خنک آن قماربازی که بباخت هرچه بودش/ بنماند هيچش الا هوس قمار ديگر

پدرجان تقریباً دو هفته است که از دستگیری تو می‌گذرد و ما همچنان نتوانسته‌ایم ما تو صحبت کنیم. هر روز با مادر تماس می‌گیرم با این امید که حداقل بدانم کجا هستی اما متأسفانه جواب مادر یکی است: از پدرت بی‌خبریم. تک‌تک این روزها دلم شور می‌زند. هزاران سؤال از ذهنم می‌گذرد. آیا حالش خوب است؟ آیا او را آزار می‌دهند؟ کی می‌توانم صدایش را بشنوم؟ و سؤالاتی از این قبیل.

امروز اما از دادسرا با ما تماس گرفتند و این دلشوره را چند برابر کردند. گفتند به دارویی حساسیت داشته‌ای و تو را باید تحت مداوا و نظر قرار دهند. تنها دلخوشی کاذب من در این دو هفته این بود که زندانبانانت برادر دینی تو هستند و به این خاطر به تو آسیبی نخواهند رساند.

پدرجان! جای تو در این دو هفته بسیار خالی بود، چرا که در روز پدر در کنار دخترت نبودی و پسرت در غربت نتوانست صدایت را بشنود، در روز سالگرد ازدواجت در کنار مادر نبودی. روز سالگرد فوت پدرت را در زندان گذراندی، حتی پدربزرگ جای خالی تو را در قبر احساس کرد. امسال همچون عمو سعید شهیدم نتوانستی به مزار خاک پدرت بروی. نبودنت در این ایام موجب شد که این دو هفته برای ما به سان سالها باشد.

پدرجان حداقل نگذاشتند تا در روز ولادت علی(ع) و روز پدر، با تو حتی به صورت تلفنی صحبت کنیم و هیچ چیز مضحک‌تر از آن نیست که در حکومتی که مدام دم از الگو گرفتن از حکومت علی (ع) می‌زند، تو را به زندان می‌اندازند و حتی صدای تو را از ما دریغ می‌کنند. حکومت عدل علی کجا و اینان کجا.

فاطمه ابطحی گفته است که آقای ابطحی شب‌ها صدای الله‌اکبر مردم را می‌شنود و این موجب دلگرمی ایشان می‌شود. امیدوارم آنجا که هستی تو نیز بتوانی صدای الله‌اکبر هموطنانت را بشنوی چرا که می‌دانم طنین این صدا تنها مرهم دردهای چندساله‌ی توست.

ای کاش می‌توانستی نه‌تنها با من بلکه با تمام ایران صحبت کنی. ای کاش می‌توانستی به فرزندان دیگر هم سلولی‌هایت بگویی که پدرانشان چه حالی دارند. ای کاش می‌توانستی برای مادران از فرزندان در بندشان و از شجاعتشان بگویی و با نهایت اندوه به بعضی مادران نیز بگویی که منتظر سهرابهایشان نباشند.

نمی‌دانم به کجای این دنیا باید بروم و به کدامین مقام در ایران از ربایندگانت شکایت کنم. به کدام دوستت زنگ بزنم. امروز دوستانت نیز در کنار تو هستند. نمی‌دانم کدامین مخلوق خداست که می‌تواند به پرونده خدمتگزاری‌های تو به مردم و نظام جمهوری اسلامی بنگرد و تو را در زندان نگه دارد. از ابتدای دستگیرشدنت با خود می‌گفتم که ای کاش در ایران بودم. اما نمی‌دانم اگر در ایران بودم در کجای خاک میهمنم بایستی دنبالت می‌گشتم. به کدام مسئول و مقام می‌بایستی مراجعه می‌کردم و کدامشان فریاد دادخواهی‌ام را پاسخ می‌دادند. فقط این را می‌دانم که تو بی‌گناهی و تنها به جرم اندیشیدن و برای دفاع از جمهوری اسلامی که برایش انقلاب کردی و به آن باور داری امروز در بند هستی. امروز دنیا شاهد آن است که تو در راه وطن ایثارگری می‌کنی . این را بدان که تو و دوستانت در این نبرد پیروزید. پایه‌های جمهوری اسلامی بر شانه‌های تو و یارانت استوار است و هیچ وقت نمی‌گذاریم این کودتاچیان نظام احمدی‌نژادی را بر ایران مقدس من تحمیل کنند.

پسرت: مهدی